Rytuały piękna towarzyszą kobietom od wieków. W różnych kulturach powstawały wyjątkowe sposoby dbania o ciało, włosy i dobre samopoczucie, wykorzystujące przede wszystkim to, co dawała natura – zioła, oleje, kwiaty, glinki, żywice czy naturalne napary.
Każda kultura wypracowała własne tradycje pielęgnacyjne, dopasowane do lokalnych warunków i dostępnych składników. Przyjrzyjmy się kilku z nich.
Egipt – oleje, kąpiele i pachnidła
W starożytnym Egipcie dużą rolę w pielęgnacji odgrywały kąpiele, oleje oraz pachnidła. Wykorzystywano między innymi kadzidła, mirrę i różnego rodzaju żywice.
Popularny był również kohl – czarny proszek lub miękka kredka, którą podkreślano okolice oczu. Pachnące oleje służyły natomiast do nawilżania i ochrony skóry przed wysuszeniem.
Grecja – oliwa i naturalne oczyszczanie
W starożytnej Grecji podstawą pielęgnacji była oliwa z oliwek, stosowana zarówno do ciała, jak i włosów. Wykorzystywano również aromatyczne zioła oraz kąpiele.
Ponieważ nie znano jeszcze mydła w jego współczesnej formie, do oczyszczania ciała używano strigila – specjalnej skrobaczki przypominającej kształtem sierp. Wykonywano ją między innymi z brązu, kości lub żelaza. Oliwą nacierano ciało, a następnie usuwano ją wraz z zabrudzeniami za pomocą strigila.
Rzym – pielęgnacja jako cały rytuał
Rzymianie rozwinęli kulturę łaźni, tworząc z niej rozbudowany rytuał pielęgnacyjny:
ciepło → oczyszczanie → złuszczanie → olejowanie → pachnidła.
Rzymianki wykorzystywały również wody kwiatowe, przygotowywane poprzez wyciskanie soków z kwiatów i ziół. Dodawano je bezpośrednio do wody lub olejów.
Popularne były także maseczki przygotowywane w moździerzach z różnych składników, między innymi ziół, ziemi okrzemkowej, mleka, jajek, miodu czy kredy.
Jednym z ideałów piękna była wówczas gładka, nieskazitelna i bardzo jasna skóra, która stanowiła symbol wysokiego statusu społecznego.
Indie – ajurwedyjska troska o ciało
W tradycji ajurwedyjskiej szczególne miejsce zajmuje Abhyanga, czyli masaż ciała z wykorzystaniem ciepłego oleju. W zależności od potrzeb wykorzystywano między innymi kurkumę, sandałowiec, neem, różę czy amlę.
Popularna była także Udvarthana – ziołowy proszek, stosowany do oczyszczania i pielęgnacji skóry.
Dawne Chiny – kwiaty, ryż i zielona herbata
W dawnych Chinach w pielęgnacji wykorzystywano między innymi wody i napary kwiatowe, zieloną herbatę, ryż, perłowy puder, olejki oraz masaż twarzy.
Duże znaczenie miała jasna, zadbana cera, a naturalne składniki stanowiły podstawę codziennej pielęgnacji.
Japonia – delikatność i prostota
Japońskie rytuały pielęgnacyjne opierały się przede wszystkim na delikatności. Wykorzystywano otręby ryżowe (nuka), wodę ryżową oraz olej z kamelii, szczególnie ceniony w pielęgnacji włosów.
Popularne były również kąpiele, a sama pielęgnacja była raczej łagodna niż agresywna.
Maroko – rytuał hammam
Jednym z najbardziej charakterystycznych rytuałów jest marokański hammam – tradycyjna łaźnia parowa połączona z głębokim oczyszczaniem i relaksem.
Klasyczny rytuał obejmuje:
czarne mydło → rękawica kessa, wykonana z mocno skręconych włókien wiskozowych lub wełny → glinka ghassoul → olej arganowy → woda różana lub z kwiatu pomarańczy.
To połączenie oczyszczania, pielęgnacji i chwili odpoczynku.
Persja i kraje arabskie – zapach jako część pielęgnacji
W kulturach Persji i krajów arabskich dużą rolę odgrywały hammam, róża, szafran, oud, piżmo, ambra, kadzidła oraz olejki.
Olejowano i perfumowano ciało, włosy, a nawet ubrania. Zapach był integralną częścią codziennej pielęgnacji i sposobem wyrażania siebie.
Słowianie – natura na wyciągnięcie ręki
W tradycji słowiańskiej korzystano przede wszystkim z tego, co rosło lokalnie. Ważne miejsce zajmowały łaźnie i banie, a także brzoza, pokrzywa, lipa, rumianek, ziołowe płukanki, napary, tłuszcze i oleje.
Prosta zasada była bardzo praktyczna – wykorzystywać to, co daje natura i co jest dostępne w najbliższym otoczeniu.
